Vorige keer had ik het over ‘waarvan raak jij opgebrand’. Hier wil ik nu een onderwerp uitpakken om wat uitgebreider te bespreken.

Zeg jij wel eens “nee”?

Ik had de vraag gesteld om eens terug te denken aan de laatste weken en hoe vaak het dan voorkwam dat je nee zei tegen iets of iemand.
Heb je dit gedaan? En wat was je antwoord? Had je 1x ‘nee’ gezegd?, 2x? 7x?

Misschien 0 x? Daarnaast kon je terugkijken naar de dingen waarop je ja gezegd had.
Misschien is het je gelukt dit op een rijtje te zetten voor jezelf en ben je meer bewust dat je te vaak ja zegt tegen iets of iemand anders.

Het kan natuurlijk ook zijn dat je dit moeilijk vond (want het is echt niet zo gemakkelijk, hoor). Daarom ga ik er nu nog eens extra op in.

Is het teveel?

Het kan zijn dat je vaak ‘ja’ zegt tegen alles en iedereen, omdat je de ander graag helpt. Je vind dat je dat moet doen.
De vraag blijft natuurlijk altijd of je dit ook echt moet doen. Daar heb je eerder over kunnen lezen.

De volgende vraag is natuurlijk ook; wanneer is het echt te veel? Iedereen is anders en de een kan nu eenmaal meer doen dan een ander in dezelfde tijd. Dit hangt van allerlei factoren af, waar ik het nu niet over ga hebben. Dit hou ik je nog te goed!

Als je erachter komt dat hetgeen je allemaal doet, niets of weinig kost, maar wel veel oplevert. Dan is het zeker niet teveel!
Als de balans meer doorslaat naar dat het je meer kost dan dat het oplevert, dan kan het langzaamaan toch wel eens teveel voor je zijn.
Op DAT moment! Mogelijk is dit op ander tijdstip weer anders. Dus het blijft belangrijk steeds stil te staan bij;
wat kost mij dit nu of wat levert mij dit op?

Levert het je iets op; vooral doen dan!

Kost het je teveel?; dan wordt het tijd het toch eens anders te gaan doen!

zorg goed voor jezelf

Anders doen… gemakkelijker gezegd dan gedaan

Nu is het heel gemakkelijk om dit tegen jou te zeggen. Om het werkelijk anders te doen, komt meer bij kijken.
Het heeft met vele meer te maken dan alleen maar met de energie die het je kost. Je voelt je misschien schuldig tov anderen,
je hebt het altijd zo gedaan dus hoe doe je dat in een keer anders, wat zullen anderen hiervan denken…. En ga zo maar door.

Hoe doe je dat nou?

Om te beginnen is het belangrijk vooral bij jezelf stil te staan. Andere mensen kunnen er van alles van denken,
maar misschien ook wel niet. Vaak is het zo dat wat jij denkt dat de ander denkt (ff goed lezen  😉 )
meer in jouw gedachten zit dan dat het werkelijk zo is. Jij maakt er van wat anderen denken.
Terwijl je je niet afvraagt of eens goed bekijkt of de ander dit ook zo ziet. Dus stel jezelf nu eens de vraag;
hoe weet ik nou zo zeker dat de ander dit ervan denkt?’ . Hebben ze dit gezegd? Of heeft iemand anders dit gezegd.
Alleen feitelijke (letterlijke) antwoorden zijn goed. Antwoorden als “ik zie dat aan het gezicht”, “ik weet dat gewoon”,
“dat is meestal zo’,  tellen niet mee. Dat is niet feitelijk. Want het invullen van iemands gezichtsuitdrukking is niet gemakkelijk.
Jij kunt het (vanuit jouw ervaringen) anders invullen dan de ander bedoeld. Als je dit zeker wil weten, zul je erom moeten vragen.
En hoezo weet jij het gewoon? Vaak heeft ook dit met jouw vroegere ervaringen te maken en niets met de situatie van nu.
Start ermee deze los te koppelen! Te kijken naar wat het NU is.

Als we kijken naar bijvoorbeeld het schuldig voelen tov anderen. Het is een goede eigenschap om klaar te staan voor de ander,
maar wie zorgt er dan voor jou? Alleen jij kunt ervoor zorgen dat je voor anderen kunt blijven klaar staan.
Dat doe je door eerst voor jezelf te zorgen! Dit zorgen voor jezelf heb je nodig om er echt te kunnen zijn voor de ander.
Als je jezelf verwaarloosd ben je er niet echt voor de ander. Luister je bijvoorbeeld niet echt naar de ander,
of doe je snel iets zonder erop te letten of het zo goed is. Als je zelf helemaal goed zit, kun je echt klaar staan voor de ander,
kun je er volledig zijn voor de ander. Daar draait het om! Dat is wat de ander ook aanvoelt en waar ze de steun uit halen.

Zo kunnen er allerlei vragen ontstaan. Vaak kun je hier geen antwoorden op vinden, omdat je het niet weet.
Je kunt niet voor de ander denken. Het kan zijn dat er mensen die het raar vinden als je ineens voor jezelf kiest.
Maar er zijn ook mensen die dit juist goed vinden, of knap van je. Mensen die dit helemaal niet raar vinden
(dan kunnen ze zelf ook een keer “nee” zeggen  🙂  ). Ga nu eerst maar eens goed aan de slag met de 2 bovenstaande punten.
Dan kun je daarna mogelijk nog een verdiepingsslag maken.

Twee tips (‘opdrachten’)  deze keer;

  1. Stel jezelf de vraag; “weet ik nou zo zeker dat de ander dit ervan denkt?”
    hebben ze dit gezegd? Alleen feitelijke antwoorden tellen.
  2. Zorg eerst voor jezelf, want alleen dan kun je goed voor een ander zorgen!
    schuldig voelen heeft geen zin. Vaak maak jij er schuld van terwijl de
    ander dit zo niet ziet. De ander heeft liever iemand die er helemaal voor
    hem/haar is, dan het vluchtige contacten zijn ‘omdat het moet’.